Qatar is een van die vinnigste ontwikkelende lande in die middel ooste.

DIE VLUG

16 Junie, (MAANDAG)

Die vlug is veronderstel om 21h00 te vertrek, maar is 15 minute laat. Die opstyg vul my altyd met vrees en ek wens altyd op daardie spesifieke stadium dat ek smoor dronk was. My kneukels skyn wit deur my vel soos ek die armleunings vasgryp en behalwe vir die vrees dat die vliegtuig gaan nose-dive met die opstyg poging, sukkel ek hard om die naar in my keel terug te sluk. Dit is karsiek in die oortreffende trap!
Ek prewel ‘n mantra: “Op... Op... Op” totdat my naargeit met die vliegtuig se stabilisering bedaar en die ‘pieng’ vir almal vertel dat ons nou ons sitplek gordels kan losmaak (maar verkieslik nie, just incase) en dat die vliegtuig nou veilig in die lug is.

Daarna kan ek amper nie wag vir drinks-trollie om verby te kom sodat ek tog net ‘n wyntjie vir die senuwees kan drink nie. Gewoonlik oorval so pre-meds gevoel my dan, daai soort wat mens kry voor jy onder narkose gaan, en oorval die slaap my lank voor die ete bedien word. So vliegtuig slapery is mos ook ‘n ongemaklike bleddie storie. Die sitplek is gewoonlik net vir spesifieke lywe, behalwe myne, ontwerp en die slaap is ook net goed tot ‘n deel van jou lyf doodgaan en jy dan wakker word, rondskuif en weer wegraak, tot die volgende deel van jou lyf dood is en so karring mens voort.

02h00 die oggend, word ek finaal wakker en sien dat ons oor ‘n uur en ‘n half op Dubai lughawe gaan land. Die lugwaardinne- en here loop op en af die gangetjies om warm lappies vir moeë gesigte uit te deel en uiteindelik is almal wakker genoeg om nie koffie nie, maar lemoensap te kry. Waar in jou lewe het jy dit nou al ooit gesien?
Die sonlig deur die venstertjies wat oopgeskuif word, vertel ons dat dit beslis nie 3h30 in die oggend is nie. Dis 7h00 die oggend in Dubai, die temperatuur trek by 32˚C word ons ingelig net voor die vliegtuig land en ek weer daardie ligte paniek van die opstyg episode beleef.

17 Junie (DINSDAG)

By Dubai is ons af en deur Doeane en ons loop wat voel soos kilometers tot by die volgende terminaal om die konneksie vlug na Doha (Qatar) te kry. Dubai lughawe is enorm! en oral waar jy kyk is daar ‘n siel wat op die grond lê en slaap en soms is daar sommer ‘n hele groep siele wat op ‘n bondel slaap. By die terminaal wag ons nie lank om aanboord te stap nie, want ons vlug was mos 15 minute laat. En daar sit ons in die vliegtuig en wag. Dis nou 7h55 en die vlug Doha toe vertrek eers 8h25.
Net toe die pilot ons vertel dat ons binnekort sal vertrek, kry die ou agter my ‘n epileptiese aanval. Die lugwaardinne laat weet die kaptein en die paramedics. Uiteindelik kom die ou darem toe by en sê hy voel duiselig en ek weet nie presies wat nog nie, want die Arabies en Engels word gemeng. Toe die paramedics hom wil beweeg, toe roep hy uit dat hy naar is en almal paniek vir die sick bag en ek bid sommer hardop in Afrikaans; “Ag Here, laat hy tog net nie kots nie, want my gestel is mos maar swak. Amen.” Gelukkig kots hy nie en voel hy beter genoeg om deur die paramedics van die vliegtuig verwyder te word. Ons vlieg voort. Dis 8h45, die vlug is 45 minute lank en ons land ook 8h45 in Doha... of so iets, teen daardie tyd het ek lankal nie geweet of ek Arthur of Mathur is nie, so deurmekaar was ek.

Maar toe ek uit daai vliegtuig klim, toe tref ‘n warm wind my, dat ek dog die pilot het vergeet om een van die engins af te sit. Redelik vinnig loop almal die trappies af om lafenis te kry in die bussie (met aircon) wat ons na die lughawe toe neem. Weer deur doeane, paspoort word gestamp, visa mooi bestudeer en daar gaat ek.

Iemand was so gaaf om ons tasse van die vervoerband af te haal en dis heel maklik, ek het so shocking pink tas wat g’n mens kan mis (of wil hê nie) en ek ken hom onmiddelik uit en vat hom en daar trek ek by die deure uit.

Dit is warm tot ongebleddielooflik (vloekwoord) warm! Die kwik staan op 38˚C en dit is nie te bad nie, want die humiditeit is daar nie. Toe ons die tasse agter die dubbelcab ingelaai het, Michèla vasgestrap het, spring ek by die passasierskant in. My hel! Die stuurwiel is dan aan die passasierskant! Ek voel heel stupid en klim uit om die anderkant in te klim. So ‘n verkeerde kant bestuurdery kan mos net drama afgee en natuurlik is die hele passasiers ervaring meer soos ‘n dare-devil toertjie as enige iets anders en off we go! Dis net karre en as jy dink ‘n taxi kan nie bestuur nie, het jy nog boggerol gesien.

DOHA – EERSTE OOGOPSLAG

Nou, Doha is groot! Dit mag dalk in die woestyn wees, maar daar is baie spasie in die woestyn en daardie spasie word goed benut! Op party plekke lyk dit soos ‘n buildingsite en hier en daar is daar areas wat klaar ontwikkel is en dis ook die enigste plek waar mens ‘n groenigheidjie sien.

Die grootte van die huise is van so aard dat ek aanvanklik gedink het dit behoort aan een of ander minister of president of shjeik... maar ek word reggehelp; “nee, dit is die mense se HUISE” Huise wat lyk soos parlements geboue is nogal ‘n ding wat jou asem wegslaan en groen laat word van jaloesie. As ek nou ‘n huis hier gehad het, sou ek wel iets aan die kleurskema doen... die beige kleur is baie eentonig, maar dit het ‘n darem ‘n method behind the madness. Omdat daar so baie stof storms is, is dit die logiese kleur om te kies, anders gaan jy elke week jou paleis moet was dat hy weer mooi lyk.

Ja, die paaie is geteer, daar is straatligte, verkeersligte, ‘round-abouts’ en spiedkop kameras, die automatic soort sonder die spiedkop. En dan winkels by die honderde!

Ek praat nie te veel nie. Ek is te besig om my omgewing in te neem. Ten spyte van hierdie verstedeliking in die woestyn, laat die woestyn jou vir geen oomblik vergeet presies waar jy is nie. Daar waar nog nie gebou is nie, lê die woestynsand ongenaakbaar en grynslag... en hier word op grootskaal gebou!
Doha is op die oomblik een van die vinnigste en grootste ontwikkelende plekke in (die wêreld/ooste) en mens kan seker sê dat Qatar nou maar Doha gedoop kan word.

Almal hier ry groot karre, of verkieslik dubbekajuit bakkies en so elke 15de motor is ‘n Hummer, op die oomblik een van die duurste voertuie in Europa – dis seker meer ‘n bundu-basher as ‘n bakkie.

Uiteindelik stop ons voor Villa 60 en buite die kar voel dit of iemand die oond aangelos het en my daarbinne vergeet het. Dis dalk vrek warm, maar ek hou nogals daarvan. Die wind waai bietjie erg en die stof storm is al vir dag 10 aan die gang, daarom is dit effens koeler, vertel die mense my. Ek lig my een wenkbrou skepties en vra: “Nou hoe warm word dit as die wind nie waai nie?.” O seker so 55 ˚C plus, afhangende van die humiditeit.
Dis 10h00

Die villa waar ons bly is tipies Arabies, met kurwes, marble stairs, geteëlde vloere, spasie, vrolike dekorasies binne, swaar donker hout meubels en arches waar daar nie deure is nie en allerbelangrikste – AIRCON!

DIE SHOPPING MALLS

Ek pak my goed uit , drink 500ml water in een go en verruil my langbroek vir ‘n kortbroek.
Weer uit in die warmte, in die aircon bakkie in en dis dorp toe. Deur die stowwerige mis kan ek net-net die Khalifi Olympic torch toring uitmaak en ons ry in daardie rigting. Skielik is ons by een van die grootste intersections wat ek nog gesien het en oorkant die straat is twee moerse shoppingmalls, aan weerskante van die pad. Die een links is sommer pleinweg die ‘The Giant Store” of Hyat stores met ‘n 3 verdieping hoë staal trollie as ‘maskot’. Aan die regterkant is Carrafour (uitgespreek Karfor) of Al Villagio , dis nou een ma-moerske sentrum. Ons besluit Carrafour is eerste en trek daar in.

Mensig, maar dis die mees amazingste winkels wat ek nog gesien het. Die klere is kleurvol en die style is modern met ‘n hint of Arabic en dis flippen stunning! Ek wil alles koop, maar besluit slim, dat ek alles eers sal uitcheck en dan ‘n ingeligde (ekonomies?) besluit sal neem om iets te koop. Behalwe vir die klere wat amazing is, is die juwele selfs meer asemrowend, en beslis nie die boring alledaagse Westerse massaproduksie tipes nie.
Die winkels in die mall slang vir omtrent 3 km aan een. Dan split die winkelsentrum en betree jy ‘n scene uit Venice, kompleet met die dak wat blou lug en ligte vlieswolkies uitbeeld, ‘n lake in die middel (omtrent ‘n kilometer) waarop jy dan vir ‘n skamele 15 Reyals op die bootjie heen en weer geroei kan word. Nou’t ek al lankal verdwaal met betrekking tot die uitgang en waar ek vandaan kom en waarheen ek oppad is, maar ek volg my neus, want dis amper lunch en ek is honger.

Die foodcourt is aan die einde van die winkelsentrum van waar ons ingekom het. Dit is ‘n sirkel van restourante en take aways en slap bang, in die middel van hierdie eet hemel, sal julle my nie glo nie, is ‘n ysskaatsbaan. Trues nannies! ‘n Shopping mall met ‘n Venice lake en ‘n ysskaats baan... dit wil gedoen wees.

Na ete en die jetlag is besig om in te set. Dis nogsteeds dag een, en ons is maar nou eers 4 ure in die land en ek voel of ek info overload het. Terug by die Villa, trek ons swembroeke aan en vat die pad Expat club toe. Dis die enigste plek waar jy alkohol in die hande kan kry. Alkohol word nie verkoop in Qatar nie... glad nie, nie eers by ‘n restourant nie. Maar ek moet een ding sê, die Arabiere laat mens dit nie agterkom nie, hulle vrugte drankies is seker van die mees eksotiese wat mens aan kan dink.

By die expat club is dit onmiddelik in die swembad in, die stof word van buite afgewas voor ons ‘n bier bestel om die stof van binne af te was. Al waar die stof nie wil uitwas nie, is in ‘n mens se neus. Nee wat, die stof gaan sit daarbinne en bou buildingblocks tot mens naderhand voel dat net ‘n vinger of ‘n squirt bier by jou neus op , al is wat jou gaan red. Gelukkig is dit so, dat tissues actually op die barcounter neergesit word, so drastiese aksies is glad nie nodig nie. Ook in die villa word gesorg dat daar tissues is.
Natuurlik is ek totally afhanklik van oogdruppels. Na omtrent tien minute buite, veral met die sandstorm wat nou al die laaste week aan die gang is, voel dit of mens se oë van skuurpapier aanmekaar geslaan is.

Na so uur se swem besluit ek om maar stadig te werk aan my tan. My vel het lank terug al die natuurlike gesonde look van Suid Afrikaans wees verruil vir die Britse siek look, so ek is maar versigtig.
Terug villa toe vir ‘n Siesta. My lyf reageer nou slegs uit pure nuuskierigheid en excitement, niks meer oempf nie.
19h00 gaan eet ons en dis darem lekker om buite te sit en te eet. Die aand is warm en dis nogal heel gerieflik.

En toe is dag een verby en ek dink ek hou van die plek.

18 Junie (WOENSDAG)

Vroeg oggend word ons wakker , so net voor 6h00 en begin stadig shower, aantrek en wakker word. Ons het nie koffie nie, en om eerlik te wees, is ek nie gewoonlik nice sonder my eerste 3 koppies nie, maar ek is geduldig. 7h30 is ons oppad opsoek na koffie.
Ons stop by ‘n klein kafeetjie en laat die bakkie idle. Ons klim nie uit nie. ‘n Paar oomblikke later kom so dun arabier uitgehardloop en ons bestel koffie sommer so deur die karvenster. Hy gaan terug en ‘n ruk later kom hy uit en het ek my koffie wat ongelukkig, tot my teleurstelling proe soos Frisco... maar ek drink dit, at least is daar bietjie kaffeïnne in.

Ons is nog baie vroeg en ons besluit om verby die winkelssentrums te ry en ons gaan kyk hoe lyk die sports kompleks. Die stadium is ‘n replika van Wembly stadion in London, maar waar Wembly in ‘n paar jaar gebou is, is die Arabiese weergawe binne ‘n paar maande gebou. Die sportsvelde is ook massief en guess what? Daar is toe gras in die woestyn.
Die olypiese toring sien ek nou van naby af en dis heel impressive.
Die sportskompleks is gebou vir ‘n bid om die Asian Olympics te hou, maar die bid is verloor, omdat 1) imagine ‘n klomp Engelse en Ierse sokker ondersteuners wat sokker wil kyk en nie mag drink nie? 2) die mans mag nie vroue sport bywoon nie, maw, sport soos gimnastiek en dies meer mag net deur vrouens bygewoon word. En ek vermoed die derde rede kan dalk iets te doen hê met die hitte. Mens loop nie uit vrye wil in die middel van die dag buite rond nie, wat nog te sê rondhol.

8h00 ry ons Giant Stores toe en dis effens kleiner maar steeds indrukwekkend. Die winkels is nog almal gesluit en ons besluit om ‘n rukkie window shopping te doen en mental notes te maak van waar ons wil in. Wat my die meeste verbaas , so vroeg in die oggend, en wat ek nie sou glo as ek dit nie self gesien het nie, is die smous stalletjies. Julle weet mos, daai stalletjies wat so in die middel van die winkel gangetjies staan en allerhande dinge smous.
Wel, hier verkoop die stalletjies kwaliteit en nie goedkoop goed nie, en die vreemdste is, dat hierdie stalletjies nie oornag toegesluit word nie. Die ware wat verkoop word , word ook nie weggepak nie, en die een stalletjie het selfs hulle ekstra ware net so oop en bloot op ‘n stoel in die middel van die stalletjie gelos. Die groot juweliers winkels pak ook nie die venster juwele weg nie en die glas is nie beveilig of enige iets nie.

Wat ek ook opmerk is dat hierdie mense deur ‘n ring getrek kan word. Die tradisionele drag word nog deur die grootste deel van die populasie gedra en dit laat my in my gewone somersrokkie heel underdressed voel. Daar is wel Westerse invloed wat klere betref, maar dit word altyd afgerond met ‘n tradisionele headscarf of iets. Die werkers van hierdie land is van India, Pakistan of is lebanees... en ander vreemde plekke waar werk omstandighede nie bestaan nie en lande in oorlog of armoede gedompel is.
Meeste beroepe wat buite plaasvind word in die nagte gewerk. As die son sak kan jou 8 uur werksdag begin van 18h00 of van 00h00 tot die volgende oggend. So dit beteken dat alles stil is tot omtrent middagete wanneer die aandwerkers wakker word om te kom shop.

Middagete besluit ek toe om ‘n Arabiese mixed grill te eet. Dis lamb en beef en chicken pieces en dan kry jy chappatti met hommos tahini paste , pietersielie-uie-knoffel gekap en gemeng met olyfolie, en dan wingerdblare gevul met iets... nie lekker nie.. jig. Andersins is die mengsel van kruie en spices heel lekker op die tong en is dit maar net die tip van die ysberg van arabiese smake.

Qatar is veilig tot op die punt waar ek my handsak op ‘n stoel neerplak en vir 10minute onbewaak gelos het en dit net so daar gebly het. Michela kan rondhardloop in die winkelsentrum soos sy wil en mens voel gerus dat sy veilig is, maar natuurlik is ek nog nie so gemaklik nie en hou ek haar dop met ‘n valk oog, maar hoef nie aan haar vas te klou soos mens stap nie.
Die natuurlike laid back vriendelikheid van die mense is ook baie opvallend. Waar mens in die UK ander mense se oulike kinders vermy uit vrees om van molestering aangekla te word, is dit hier asof een kind almal se kind is. Sy was aanvanklik geskok en verward oor die mense wat met haar wil gesels, maar sy ontdooi darem so bietjie met ‘n elke mens wat met haar gesels. Mens voel sad oor die sosiale ontmoediging van kinders elders in die wêreld waar die sick ou’s rule.
Sug. Dinge het darem baie verander vandat ek ‘n kind was.

Buite het die kwik hier by 42˚C getrek en die wind is effens stiller, maar die stof weier om te gaan lê.
21 Junie (SATERDAG) – 25 Junie (WOENSDAG)

Ons het nou al die beste tyd vir buite wees mooi uitgefigure, dis nou ek en Michela. Ons word 5h30 wakker, en probeer so vinnig as moontlik voor 7h00 by die swembad te wees om darem te swem voor dit regtig skroei temperatuur word. Die swembad word dan skoongemaak van so 7h30 af en dan gebruik ek maar die tyd om in die internet kamer te sit en mails te stuur of sommer net my internet fix te kry. Nie dat dit lekker is nie, want die vet weet, ek is ‘n water baba en bid die swembad skoon, sodat ek weer kan swem. Wie wil nou emails lees of stuur as mens kan swem, huh?
Hier teen 8h30 is die swembad skoon, maar dan is dit lank reeds skroeiend en is die sambrele wat hulle uitsit is net vir skadu doeleindes. Die illusie van koelte onder die sambreel, is net dit, ‘n illusie. Dis beter om dan in die swembad te wees. Hier teen 10h30 het ek en Michela net mooi genoeg van son gehad en wil ons huis toe en terug in die aircon.

Ek oorweeg om vir my Liewe Jesus skoene te koop, want my swart sandals is seriously nie meer swart nie, maak nie saak wat ek doen nie. Die woestyn dwing sy pad terug of mens dit nou like of nie.

Ag en dan natuurlik , as ek gedink het ek gaan hier kom ophou rook, dan het ek beslis myself gefool. Die sigarette is 50 pence ‘n pakkie en dis geen motivering mos om op te hou nie. Ek mag rook in die expat club en ek mag rook in die Starbucks in die Carrefour , en dit is genoeg incentive vir my om nie op te hou nie. Ek moet sê , mens rook nie as jy buite is sommer nie. Dis so warm, dat die lug wat jy inasem jou glad nie die sigaret laat geniet nie.

Sondag oggend, toe ek by die venster uitkyk, toe is die lug blou en die wind net so effense beweging in die blare van die bome. Ek en Michela voel die verskil in temperatuur onmiddelik. 7h00 die oggend en binne ‘n minuut voel mens die hitte jou vel brand. Nie die son nie, die hitte van die lug. My oë skreef teen die skerpheid van die skielike helderheid en ek weet sommer, vandag kak ons.
Toe ons later die middag by die huis kom, want ons is toe sommer van die swembad af, reguit shops toe en toe bietjie gaan huise kyk, maar toe kan ek voel, vandag se son was my nie genadig nie. My vel brand en ek besluit dat sunblock van nou af ‘n moet is. Tot nou toe het ek nie gebother met sunblock op enige plek op my lyf behalwe my gesig nie, maar dit sal moet verander. Ek is genadiglik nie rooi nie, en wil sommer kaalgat rondloop want ek is mos nou mooi bruin.

Maandag is ‘n paar grade hoër en ek soek ‘n termometer dat ek sien hoe warm is die woestyn vandag. Die termometer meet net tot by 55˚C en na 5 minute moes ek die ding inbring, want toe is daar nie meer kwik om verder te meet nie en ek is bang die ding ontplof, so ek soek ‘n ander een wat die ware grade sal meet.

Om die idee te kry van hoe warm dit is, in die son en in die skaduwee – stel jou oond tot 65˚C en dan druk jy jou kop of hand daarin en dit is basicly hoe dit voel. As jy jou kop indruk in die oond in, maak seker dat geen kind jou sien nie, want dit kan sielkundig steurend wees en die kind lewenslank skaad.

Toe vind ek mos nog ‘n ding uit wat my heel stom slaan. Doha is maar so 40 jaar (of iets) oud en tenspyte van die infrastruktuur wat redelik gevestig is en up to date is considering hoe jonk die stad is, is hier is geen ondergrondse watertoevoer nie. Toe ek nou mooi kyk sien ek dat elke gebou ‘n water tank bo op die dak het en sometime word hierdie water tenks opgevul. Dis vir my amazing en ek het so een of twee nagte so lank as moontlik probeer wakker bly om te hoor wanneer hulle die tanks vol maak, maar ek was tot dusver baie onsuksesvol. Die water word dus nie gedrink uit die kraan nie, in elk geval nie deur Westerlinge nie. Ek het een of twee keer koffie probeer maak met die kraan water, maar dis ondrinkbaar! Nou koop ons maar water sodat ons koffie kan maak, die yskas in die Villa word elke dag gevul met 8 bottels 500ml water, en dis net vir drink doeleindes, want hier sal jy vrek as jy nie water drink nie.
Die ander impak wat hierdie watertenk bo op die dak besigheid het, is die feit dat ‘n mens glad nie koue water uit die kraan kan kry nie. Die tenks word so warm dat selfs die water wat die toilet spoel warm is en dis nogals weird as mens nou gaan sit en dit voel of jy van onder af gestoom word. Omdat die temperatuur so hoog is, word die geysers glad nie gebruik nie. Afhangende van die temperatuur wat jy van hou om in te stort, moet jy jou stort tyd kies volgens die tyd van die dag. Die beste tyd is maar so in die oggend van 5h00 – op die laatste 8h00, enige tyd daarna is die water so kokend dat mens rondspring onder die stort sodat mens nie verbrand nie.

Elke huis of elke tweede huis, wat gebou word (sien ek toe mos gister – Dinsdag ) het ‘n kraan en water bak aan die buitekant. Dis nou vir twee redes, op ‘n sekere tyd van die dag, moet jy waar jy is jou hande of voete was (as jy nou Muslim is) en vir die tweede rede, om te sorg dat niemand doodgaan van dehidrasie nie.
Dan, daar is so baie Moskees, en wanneer een begin sing, begin die ander en op die ou einde, waar dit nogal seker irreterend kan wees, is dit soms, veral as die son onder is, ‘n ervaring. Mens wil sommer ook op jou knieë neerval en bid, as ek nou geweet het waar die ooste is, natuurlik... (ek mos in die ooste, so dit sal seker nie saakmaak nie) ... Nee, seriously nou, dit is in die aande ‘n redelike magical feeling as die moskees begin sing. Seker ook een van daai dinge wat mens moet beleef eerder as wat mens dit kan beskryf.
Soms , veral in die dag, wil ek partykeer vir die ou ‘n ander tune gaan leer, want soms kan hulle maar aanhou en aanhou, en omdat mens nou nie weet wat hulle sê nie fokus ek mos maar op die tune, veral as die wind verkeerd waai en dit voel of oom Moskee singer in jou kamer sit.

26 Junie (DONDERDAG)

Uit op Salwa Road na die sandplant site toe. Op pad trek ons af om gou ‘n foto of twee te neem van ‘n wreck van ‘n kar. Hoe die ou sy kar so gefrommel het, weet die Vader alleen en dit nogal op ‘n reguit stuk pad. Mind you, as mens kyk hoe die spul Arabiere bestuur en die spoed waarteen hulle jaag, is niks seker onmoontlik nie.

Weer op die pad. Verby die Polisie Stasie, sommer so in die middel van nêrens en ek reken mens tjop af as jy daar toe gesluit word, want daar is nou wragtag nie ‘n boom in sig nie, net sand. Toe verby die weermag basis, ek dink dis die Amerikaanse basis. Ek weet hier is UK, Amerika, Rusland en China weermag basisse. Seker die dat hierdie plek genoem word ‘n Neutral Zone. Hulle het boggerol behalwe gas en bied ‘n veilige hawe vir die 4 groot magte van die wêreld.

Uiteindelik kry ons die afdraai pad. Links of Regs? Regs vat jou Saudi Arabie toe (so 50 kilometer pad af) en dit staan nie op die signboard nie en links vat jou site toe. Maar albei tekens wys dieselfde naam – Sand Processing Plant.
Maar dit is warm. Daar is geen beskutting nie, geen geboue naby, behalwe dit wat deur die maatskappy opgeslaan is as kantore en ablusie blokke , wat ook maar net containers is met aircon in, nie. Verder is dit sand, wind en son.
Ek is selfs so braaf om in die wind wat so paar notches sterker waai hier in die woestyn, teen die kant van een die sand Plants op te loop. Geen reëling om aan vas te hou en redelik scary.
O ek het even ‘n kameel gesien, nou moet ek net organize dat ek een ry...

Terug by die Villa, vat ons gou ‘n siesta en so 19h00 se kant gaan ons Expat Club toe vir ‘n paar drinks en om na die band te luister wat speel. Wel ons sou nie die band geluister het nie, maar die club het besluit om die sokker te wys en ek weet fietol van sokker af en stel ook nie belang om te weet nie. So toe trek ons na die glashuis, oorkant die club, maar behoort ook aan die club, om band te luister.
Die band se naam is ‘Gap’ en dis ‘n China, ‘n Ier en ‘n Engelsman. Klink soos ‘n bad joke, nè? Wel, dit was. Die Engelsman kan nie die pitch hou nie, en neuk elke song op wat hulle speel. Die Ier sing so af en toe en klink nogals nie te bad nie. Net jammer ek het net about 3 songs geken wat hulle gespeel het. Genugtig.
Maar ek moet sê, die drummer was moers impressive. Die outjie speel off beats asof dit ‘n breeze is en sy hele drumming act is bleddie goed. Die Ier is nie te shabby op die bass guitar nie, en die Engels man nie te bad met sy lead guitaring en strumming nie. Basicly was die drie beter musikante as sangers.

27 Junie (VRYDAG)

Staan vroeg op en dis mos vandag afdag. Niemand werk nie. So ons besluit om bietjie City centre toe te ry. Goeie hel, maar dis amper soos om in ‘n ander land in te ry. Dis net geboue waar jy kyk. Dis amper asof hulle ‘n eie Manhattan wil bou in die woestyn. Die amazing dat daar so baie geboue is wat nog onvoltooid is. Die vreemdste van alles is dat hierdie skyscrapers nie lyk of dit vreeslik gereinforce is nie. Die fotos wat ek geneem het van die geboue nog in wording, lyk asof die goed net uit breeze blocks gebou word. Ek dink dis net die hoeke wat gereinforce word met sement.

Om die grootte van die stad te probeer verduidelik, is moeilik. Waar ons bly is net die suburb soos ek voorheen gesê het, dan ry mens van hier af city centre toe. Tussen hier en die city centre, is dele woestyn, woongebiede, industriële gebiede en dan die lughawe en dan begin die city centre. Die ou deel van die stad sentrum is die eerste deel wat jy binne ry, met elke liewe groot naam winkel wat mens aan kan dink.
Dis soos al die groot besighede wat mens sien op die N3 van Natal af tot voor jy of die R24 Pretoria toe vat of straight aan neuk Johannesburg toe. Die industriële gebied van Pta en Jhb seker – maar in elk geval...
Dis daewoo, Hyundai, Mercedes, Kenwood, en daai tipe besighede wat die eerste deel van die city centre beslaan, en dan natuurlik, ‘n paar Hotelle en restourante en jou gewone kleiner besighede , asook is daar ‘n magdom malls.

Dan as jy verby die Islamic Information Centre is, is die mark aan jou linkerkant (Later meer daaroor) en aan jou regterkant, is die see. Wanneer mens die punt bereik van die stad, en jy kyk oor die see, sien jy die sky scrapers aan die anderkant van die see...
Ons stop die eerste kans wat ons kry om gou ‘n foto van die Pearl of Qatar te neem. Hier is pêrels nogal ‘n groot ding. Ek dink dis iets te doen met die Sulphur in die sand en die minerale in die water wat pêrels vinniger laat vorm as elders en dan kweek hulle ook vars water pêrels en meeste van die juwele hier het dus egte pêrels iewers in die design in.

Dan kan mens ook ‘n boot huur, jy word bedien met kos en vrugte sap, tensy jy jou eie alkohol neem en so spandeer jy die dag op die water. Die bote is ge-aircon en lyk nogals heel nice, behalwe dat waar hulle gedock is, stink die see. Jy kan net alkohol koop as jy ‘n permanente resident is en dan kan jy aansoek doen vir ‘n alkohol lesensie.
Die see stink in elk geval. Dit is omdat hier nog nie ‘n riool en water infrastruktuur is nie, maar blykbaar is dit ‘n projek in wording, en beplan hulle om alles in orde te hê binne sewe jaar.

Van die Pearl af, ry jy al om die kaai, en verby die Shjeik se paleis en parke en skielik dan is hierdie enorm geboue voor jou. Ek praat van elke liewe gebou wat reeds voltooi is en die nog in wording, is meer as 15 verdiepings hoog. Hoe weet ek? Want hulle sit sulke groot plakate met die nommer van elke verdieping aan die kant van die onvoltooide geboue en van daar af werk mens maar ‘n gemiddeld uit tussen die reeds voltooide en onvoltooide sky scrapers. Manhatten is nie ‘n patch nie, ek is seker, maar sal nie weet nie want ek was nog nooit in Manhatten nie.

Dan ry jy so entjie verder dan tref ‘n nuwe ontwikkeling jou. Brand spanking new. Die posters lees: “Venice in Qatar” en die prentjie wys mooi hoe dit gaan lyk as dit klaar is en ek hoop om die lotto te wen en daar ‘n klein paleisie of iets te koop. Die grootste deel van die projek vind plaas op ‘n man made island, waar hulle sand en klip uit die see gehaal het en ‘n eiland gebou het, sodat die hoof deel van hierdie projek daarop gebou kan word. Mens sou dink die woestyn is mos groot genoeg, vir wat wil hulle nou die see ook vat?
Die see word dan ook ‘ingelei’ in die woestyn met een moerse rivier, sodat ‘n mens die huise op die oewer gebou sien, elk met ‘n plekkie vir ‘n boot of watse water plesier skuit jy ookal kan bekostig.
Toe draai ons maar om by die grens van die ontwikkeling. Mens mag nie inry in enige van hierdie rykmans areas in nie – dis net hekke en wagte en die eiland ontwikkeling area is net vir konstruksie voertuie en obviously die beplanners.

As jy dan so 30 kilometer verby die ontwikkeling (weg van die stad ry) kom jy by Al Cohr
uit en dis ‘n dorpie waar meeste van die populasie uit Suid Afrikaners bestaan. Ons is nie deur soontoe nie, dis ‘n trip vir ‘n ander dag.

Oppad terug, stop ons gou by die City Centre Carrafour en dis ‘n 5 verdieping shopping centre waar die ingang lyk soos die dropoff punt van ‘n hotel soos die Hilton of een of ander 5 ster hotel. Dit was ‘n vinnige stop, want ons was toe al warm en moeg. Terug Villa toe vir ons. More is nog ‘n dag.

28 Junie (SATERDAG)

Gaan mark toe. Die hele set up lyk asof mens skielik uit die moderniteit van die stad geneem is en teruggeplaas is in die Bybelse tyd toe die spul die woestyn vol getrek het. Soos daai movies waar hulle altyd deur hierdie plekke loop met dun gangetjies en klomp winkeltjies of mense wat sit en met goed smous. Wel, dis die mark. Die geboue is gedecorate sodat dit totaal en al lyk asof dit van altyd af daar is en mens loop en loop en kry nie die einde nie. Soms loop mens in sirkels en dan verdwaal mens so bietjie. Amper soos ‘n maze.

Hier word enige ding verkoop, tabak, speserye in sulke groot bakke, skoene, klere, juwele, speelgoed , sweets, alles. Ons het vir Michela ‘n tradisionele drag (habaja) gekoop en sy lyk te pragtig. Oorkant hierdie winkel is daar ‘n kamertjie waar die ouens actually sit en hierdie klere maak. Elke detail word met die hand aangewerk en dis werklik amazing om te dink die ouens doen al hierdie moeite vir ‘n skamele £30.

Uiteindelik het ons toe te warm geword en koffie gedrink en Villa toe gegaan. So 17h00 se kant het ons gaan swem en so lafenissie gedrink en toe is ons so 19h00 terug by die Villa sodat John darem bietjie slaap kan kry voor hy moet opstaan vir werk.

29 Junie (SONDAG)

DIE EEN EN ANDER DITJIES EN DATJIES

Die geld waarde hier is 7 Reyal vir £1.
Ons het die bakkie gister volgemaak, 40 liter vir 35 Reyal = £5
Dis genoeg om mens siek te maak vir die bleddie geldgierige westerlinge. Fokkers!

30 Junie, (MAANDAG)

Dit is so bedompig mens sweet met die aircon aan op fullblast. Elke geval, selfs die swembad water is soos lou sop en glad nie verfrissend nie. ‘n Stof storm is besig om op te steek en die lug is maar grys en vaal. Nie dat dit mens vir een oomblik hoef te flous nie, dit bly maar nogsteeds so warm soos die hel. En my tan kom mooi aan – selfs deur die costume tan ek so bietjie, en ek kan nou mooi inblend met die local gemeenskap.
Ek kry Michela oortuig dat sy net met haar armpies bo die water sal bly. Ons try nou al ‘n hele week en vandag toe is ek so bietjie wreed met liefde. Toe sy nou eers agterkom sy het nie die tupie ook nodig nie en dat sy actually lekkerder swem met net die armpies, toe is dit vir jou ‘n ding. Sy is lekker windgat en klim sommer nou self die swembad in.
Eers het sy wild geskop en peddle met die arms, en toe wonder sy wat gebeur as sy stadig swem... en haai oe... sy bly bo. So sy is baie impress met die nuwe ding wat sy nou geleer het en nou moet ons net die koppie onder die water ding regkry. Sy speel so bietjie rond daarmee, maar ek kan darem nou water in haar gesig splash sonder dat dit ontaard in ‘n drama van snot en trane.

Middernag toe besluit ek, ek is lus vir buite sit en klim die trap op na die dak toe. Gaan sit daar bo en bekyk die wêreld asof dit aan my behoort. Gewoonlik sien mens die Khalifi (Olympic) toring baie duidelik van oral af, maar vanaand is hy weg. Net so vaagweg kan ek die flikker flikker van liggies uitmaak. Al wat ek nou kort, die tyd van die nag, is ‘n beach chair, ‘n spierpaleis wat ‘n palm tak waai sodat ek kan koel kry en ‘n ander spierpaleis wat vir my cocktails aandra. Ek besluit dis dalk ‘n goeie plek om topless te tan, maar sal nie, netnou word ek opgesluit, al is dit net die birds wat my van hier af kan sien.

1 Julie, (DINSDAG)

Word vroeg wakker en wag geduldig vir Michela om wakker te word. Dis weer een van daai killer oggende wat mens wakker word en jy wonder wie’t die aircon afgesit. En as jy by die venster uitkyk, lyk dit soos wolke, op ‘n grou britse oggend, maar dit is nie, dit is stof. Die wind waai redelik wild vandag. Dis weer ‘n thermofan dag.

Ek vat die bakkie, besluit ek en daar trek ek en Michela. Die regterkant bestuurdery is nou nie so erg nie... mens moet net onthou dat die stuurwiel na die middel van die pad se kant toe moet wees en dan lyk dit of mens een of ander spier probleem in jou nek het, want met die verkeerde kant ding, is dit nie kyk links, regs, links nie, dis mos nou anders om en die brein weier om dit te inprint en so gaan die koppie links regs links regs links regs tot jy klaar jou draai gedraai het. Dis ook nou nie asof ek so ver hoef te ry nie, dis net about 300 meter, en frankly, is dit ook about die verste wat ek sal ry.

3 Julie, (DONDERDAG)

Vandag is mos dan ook die offisiële suipdag vir al wat Westener is. More is afdag en so word Donderdag die onheiligste dag van die week. Ons swem so rukkie en gaan kyk of die klere winkels wat oor is, iets nuut en vars en bont het vir my en since vanaand weer ‘n band speel, word daar besluit om te rus. Sug.

Uiteindelik is ons oppad club toe en dis een van daai deadly warm aande weer, waar jy sommer ‘n eier op jou vel kan bak sou jy lank genoeg kan uithou. Ek sukkel bietjie om in the mood te kom, want ek dink my gestel is af – die laaste week en ‘n bietjie eet ek nie so goed nie, want ek kry te warm en is te lui om te kou. Ek besluit om vir my en Michela sommer ‘n chicken nuggets te bestel dat ek net weer ‘n boost kan kry en intussen besluit ek om ‘n bottel wyn te bestel. Die ‘band’ is toe een mens, met guitar en voice. Baie verfrissend om ‘ slag weer akoestiese musiek te hoor, net jammer dis ‘n bleddie Ier en weereens ken ek net about een song. Hy entertain die res van sy landgenote en stuff die res. Not bad, maar dit raak bietjie eentonig want als klink naderhand dieselfde. Michela verdwyn en toe ek haar soek en kry, het sy haarself tuisgemaak by ‘n tafel van vreemde mense. Daar is geen manier wat ek haar kan move nie, want sy wil die ou met die kitaar sien en ek join haar maar.
Meantime gesels ek al heelaand met verskillende mense en dis interessant om te hoor dat meeste van die mense al vir jare hier is, tussen 5 en 11 jaar en dit sê duidelik iets oor die finansiële wins wat Westerlinge kry uit verblyf in sulke veraf lande. Dit is beslis ‘n goeie lewe wat mens hier kan lei, sou jy besluit om dit te doen. Ek wonder net of dit nie ‘n verdere isolasie is van die wêreld nie? As jy vir langer as 30 dae in die land is, het jy ‘n Exit Visa nodig om weer die land te verlaat. Soos wat my visa om in te kom, hoeveel weke geneem het, kan ‘n mens nou imagine hoe lank die Exit Visa kan neem as dit mens nou aanmekaar moet apply for. Elk geval, ek dink darem mens raak gewoond aan die hoe en wat van die government en dinge hoe langer mens hier bly.

11 Julie, (VRYDAG)

Gisteraand was ‘n vroeg aand en vanoggend is ons ook vroeg op. Hier teen 9h30 bel Darren uiteindelik om te sê hy is wakker, maar ons moet eers gaan ontbyt eet by hom. Flippen hel, kon hy nie vroeër gebel het nie? Ek het reeds ontbyt geëet en is totally reg om te begin met ons avontuur dag. Elke geval, gaan toe soontoe en daar is hy besig om bleddiewil bacon te braai. Die beef-bacon soos hulle hier verkoop nie, maar regte egte vark bacon. Ek vra hom hoe de hel het hy die bleddie bacon in die land gekry en hy het dit ingevlieg... ek scheme hy ken ‘n paar illegal mense of mense wat illegal goed kan regkry, elke geval, ek skip die breakfast deel en tik my vingers ongeduldig op die kombuis werksblad. Lyk my hy het sy illegal dealing skills saamgebring van Engeland af...

Uiteindelik is almal gereed en klim ons in twee bakkies en vat die pad Al Wakra verby en deur Misaeed tot by die holiday resort smack bang in die middel van die woestyn. Dis omtrent so 40 kilometer deur die woestyn en verby die gas-plant, wat net so tussen julle en my enorm is. Dit strek vir seker ‘n hele 30 kilometer in lengte en dan weet mens nie hoe ver terug dit gaan nie, mens kan net spekuleer.

Verby die resort is dit omtrent 500meter en dan is jy by die kameelrides en van daar af is dit see en woestyn, side by side. Ons wil eerste die kameel ryery afhandel, maar dis mos Vrydag en hulle bid meeste van die dag so niks gebeur tot hulle klaar is nie. Besluit toe om sommer te gaan swem in die see. Nou, een ding van die see, dit stink. Finish en klaar. Daar is nie ‘n manier hoe mens dit kan romantiseer nie. Sulphur. Ek dink dis dit, wat in die water is. Dis nie ‘n permanente stink nie, net so af en toe kry mens ‘n whiff en dit ruik dan soos afval of riool water. Ons stop op die strand... hier kan mens met jou bakkie op die strand jaag as jy wil, dis deel van die woestyn en in elke geval is daar net ‘n handjie vol mense wat in die see is. Niemand lê op die strand nie. No way. Die sand is te bleddie warm, so enige sandkasteel idees moer toe. Jy loop met jou skoene see toe en trek dit uit as jy op die nat sand kom.

Die see is lekker warm. Duh! Maar die see is baie, baie sout! Ek loop in en toe ek diep genoeg is toe duik ek onder die water in. My oë brand so toe ek op kom, dat ek dog iemand het my gemaize! Die sout is ook so veel dat mens genuine soos in die Rooi See kan dryf. Not de donner sal jy sink nie, no way! Trust me, ek het getry. So ploeter ons maar redelik vlakkerig rond in die water, want 1) daar is nie haai nette nie, 2) daar is nie golwe wat ‘n diepsee swem genotvol maak nie. Dis ook nogal vuil. Die Arabiere mag dalk mooi huise hê wat skitter aan die binnekant en heel grend is van buite , maar dis vir jou ‘n klomp litterbugs! Die see is vol plastiek sakke, die strand is vol rubish en bottels en what have you, dat mens dit nie regtig eksoties kan vind nie.

Na die swemmery kry ons lus om bietjie duine te jaag. Ek dink nie mens moet dit doen as jy nie ‘n koekin clue het wat jy doen nie, in elk geval nie soos die ouens wat gereeld hierheen kom om te jaag nie. Mens kan hulle van ‘n myl af uitken. Hulle surf die duine... dis die beste wat ek dit kan beskryf. Met ‘n moerse spoed begin hulle teen die onder kant van die duin en ‘ry’ die sandgolf teen ‘n 60˚ of meer hoek, teen ‘n boog op en af. Die ander lot expert sandryers jaag teen ‘n moerse spoed die sandduin op en sonder om te weet wat van die ander kant af mag kom en of die duin reguit afgaan of ‘saggies’ downslope, teen dieselfde spoed die anderkant af. Dis amazing om te sien, maar ek reken daai ouens is effens van lotjie getik of het te veel sand gesnuif in hulle leeftyd. Mens kan ook die son blameer, mens weet nooit hoeveel breinskade mens kan opdoen as die son so op mens brand nie.

Ons moet darem ook die duine uit probeer, teen ‘n baie makker spoed en ‘n paar notches minder waaghalsigheid. Ons jaag die duin op en af en besluit om bietjie dieper in te ry. As mens so 20kilometer die woestyn inry is daar, wat hulle noem, ‘n Inland see... maar ons besluit om nie dit te doen nie, die resort sit mos daar op die horison en wink met die vooruitsig van ‘n yskoue bier om die sand uit ons kele te was. Michela dink die duin ryery is super cool en sy hits John aan om vinniger te ry want sy wil ook ramp soos die ander ouens.
Ek het voorheen geskryf dat almal groot 4X4’s ry en nou weet ek hoekom. Elke geval, mens kry nie dieselfde veilige gevoel in hierdie fensie 4X4’s as wat mens kry in die ou landcruiser goed wat mens jare terug kon jaag oor strande en oor duine. Asof die fensie 4X4’s net te lig in die broek lyk, dis nou my opinie.
Ons ry dieper die woestyn in en die vreemdste ding gebeur met mens se oë ... ‘n helse optical illusion vind plaas... mens sien nie meer die duine nie, alles lyk veilig, daar is nie ‘n op en af en straight down drop nie... die ouens noem dit Sandblindness... net soos sneeublindheid.
Ons fokus baie hard, want ons is bo op ‘n baie hoë duin en die laaste ding wat mens nou lus voor het, is om ‘n 90˚ grade drop mis te kyk en jou gat te sien. John sien skielik ‘n ‘visioen’ (ja toe, dit klink beter as om ‘n idee te kry)... hy sê ek moet uitklim en dan met ‘n boog om die spesifieke duin loop en dan oor die duin kruip asof ek vir dae in die woestyn verlore was.
Ek is mos altyd ‘n bok vir sport en klim uit en hol die duin af om ander kant op te hol. Dis all fine and dainty, maar dan het ek ook mos visions van die crazies wat hier iewers sekerlik rondjaag en lees al die hoof opskrif in Arabies van my ontydige grusame dood deur ‘n sand-crazy en sy 4X4.

Ek skree vir John ek is reg. Die sand is hectic man, die wind waai al heel bleddie dag en los so 10 cm hoë sand mis en dan weet almal hoe seer slaan die sand teen mens as die wind mos waai. Elke geval ek neem posisie in en kruip die duin op. Overacting is nie die woord nie, maar nou ja, ek is blykbaar ‘n sandwhich short of a picnic en doen maar wat ek die gemaklikste vind om te doen en maak ‘n drama. Die sand is so warm mens kan jou hande nie vir langer as ‘n paar sekondes op die sand sit sonder dat dit brand nie. Die stunt is klaar en ek is mighty pissed off dat John net 4 fotos geneem het en dit met so goeie performance.

Op die pad terug van die duine af na die resort en teerpad toe, vang die sandblindheid ons onkant en skielik sit ons, sidewise op ‘n straight down drop van about 5 meter... maak nie saak wat ons doen nie, die bleddie bakkie wil nie stuur nie en dis hier waar die crazies inkom. Twee Arabiere daag van iewers af langs ons op en spring uit die bakkie uit en beduie vir John hoe om te maak. Uiteindelik kry ons die wiele gedraai sodat ons die afdraende face on kan aanvat... neus eerste, nie sideways nie, want dan neuk die bakkie om, so vertel die Arabiere ons. Kyk, die Arabiere is varke op ‘n teerpad, maar baie cool op sand. Laat mens dink ne?

Uiteindelik is die kameel man terug en ek en Michela kan nou ons kameel ry. Die kameel is vir my ‘n snaakse dier. Die gesig lyk vriendelik en tegemoetkomend, maar dis nie regtig ‘n baie liefde volle dier nie, of so dink ek. Wie sal nou in elk geval liefdevol wees as mens heeldag so in die son moet sit en wag vir stupid toeriste om gou bietjie te ry. Die kameel lê en ek en Michela klim op. Die opstaan is weird, die gat gaan eerste op en dan kom die res. Dis nogal nie te bad nie, amper soos om ‘n oversized perd te ry, behalwe dat die Arabier weier om die kameel te laat hardloop, ploeter ons maar voort. In die meantime raas die bleddie ding so asof y steun en ek wonder naderhand of ek te dik is vir die bleddie ongeskikte kameel. Sy moer in elk geval. Die afklim slag is totally wicked, die kameel kniel, dat die gat in die lug staan en dan voel mens amper jy gaan vorentoe gat oor kop die kameel se kop neuk en dan sal die bliksem jou heel moontlik nog aan die gat byt ook, maar dis nie helemal so dramaties nie, en ons is af.
Maar nee o donner! So kameel kan mos stink! Dit ruik of iemand op die saal en lappe gepee het en nie gebother het om dit te was en weer daarop gepee het. Siesa! Ek is amper lus en gooi die langbroek wat ek aanhet net daar op die sand neer. Die reuk bly in my neusgate en blykbaar die bakkie ook, want John moan vreeslik.

By die resort in. 100 Reyals per volwassene en 25 Reyal per kar. Ek hoop die plek is worth it. Ons ry in. Daar is twee swembaddens, albei kan jy net op een plek ingaan en dis by die hekkie. Ek dog, shit, ek hoop nie ons moet nou betaal om te swem nie! Nee, die regterkantse swembad is vir single men en die ander swembad is vir vrouens en families (dis nou ma, pa, boetie en sussie). Maar ek sien hoe operate die ouens, hulle kry ‘n hoer (taiwanees of lebanees) en dan is dit een vrou en die ‘familie’ van 5 of 6 mans. Nogals crafty as jy my vra, maar die ou by die hek is of stupid, of hy word gebribe.
Ons kry vir ons sommer twee biere elk, one shot en ek lig maar my wenkbrou oor die overcharging wat hier aangaan, ‘n kan bier hier kos dieselfde as ‘n pint bier by die expat club. Bleddie skelms.

Die badkamers is ook vuil, ek gril my dood. Andersins is dit oraait. Die swembad is cool en baie mooi gedoen en die water is heerlik en dis nice om die sulfur en sout van die seewater van mens se lyf af te was. Dis meer toeriste wat seker package holidays vat wat hierheen kom en die odd indier wat kom suip hier. Hier kan jy jetski en ‘n boot huur, 4 wheelers huur en rondspeel in die sand en duik en snorkel. Dis so net na 16h00 en ons besluit om huis waarts te keer, want die dag was lank en warm en die Arabiere is mos nou klaar gebid en hulle stroom hierheen in hulle hordes. Die nag begin en dis dan mos wanneer die spul hier begin lewe en dinge doen.

By die huis is Michela oneshot uit en sit ek maar bymyself op die dak van die Villa en wonder waarheen almal ry. Die dak is my favourite plek van die Villa. Ek dink ek spandeer meer tyd daar in die aande as enige ander plek. Dis warm, maar die wind voel mens daarbo en dit is ‘n perfekte plek vir stilte van die siel. Niemand kom soek my op die dak nie en ek dink nie iemand weet eers ek is op die dak nie.

12 Julie, (SATERDAG)

Na gister se eksursie is my lyf lekker sensitief en is die laaste ding waarvoor ek lus is, die son. Ek gryp my nuwe Paul Coelho boek en lees The Witch of Portabello en ek moet sê, nie ‘n goeie boek om te lees op die stadium van my lewe nie, of miskien is dit ‘n goeie boek wat, ek dink baie verreikende gevolge gaan hê. Soms is so iets mos net die push wat mens nodig het om oor die edge van jou eie sanity of rasionaliteit te glip. Changes only happens when we go totally against everything we’re used to doing... en dit, liewe lesers (lekker lag ek nou vir daai pretensieuse stukke skrywe) is my nuwe motto. Hold on to your hats, want dinge gaan nog rof en lekker raak.

Ek bevind myself weer tot 2h00 die oggend bo op die dak en wens ek het ‘n absail gehad sodat ek kan vlieg waar die wind my heen wil vat.

13 Julie, (SONDAG)

Word 5h30 wakker en ek voel asof alles in balans is. Dalk moet mens die switch in jou kop af en toe laat short en net op impuls dinge aanpak en mensself toelaat om te wees, sonder inhibisie en sonder om te worry oor die norm van hoe dinge verwag word om te wees of gedoen te word.

16 Julie (WOENSDAG)

Ons vlieg ‘n kak tyd van die oggend terug. 3h45 en land 12h30 in die UK. Dis depressing. Dis bewolk en dis koud en ek wil huil. Daar moet ‘n beter plek wees vir my waar my siel kan rus kry en tevrede wees met alles. Nie hier nie. Net nie hier nie.

As ek kan sal ek vir my ‘n job kry in Qatar, dis ‘n plek wat ‘n goeie lewe voorspel en al is dit in die woestyn, bring dit mens nader aan jouself. Dis ‘n spirituele plek waar jy nie anders kan as om anders te begin dink en voel oor jou lewensdoel nie. En ek hoop dat dit my lewe so sal beinvloed dat ek ‘n leap of faith maak en myself op ‘n totaal en al vreemde plek op hierdie heelal bevind en doen wat ek moet. Great. Daar is altyd room for improvement en ek dink dis tyd om veranderings te maak wat my lewe en die rondom my se lewens ook gaan beinvloed.