Diamantjie en 'n dief: Ek en my dogter sit so rukkie terug een middag in n restaurant en eet middagete. Sy noem so terloops dat sy en haar man ernstig probeer om met n gesin te begin. Grappenderwys vra sy: 'Dink ma ek moet n baba he?'

'Dit sal jou lewe verander.' se ek so neutraal as moontlik.

'Ek weet!' antwoord sy. 'Niks meer inslaap oor naweke nie, geen op-die-ingewing-van- die-oomblik vakansies nie...'
Maar dit is nie wat ek bedoel nie. Glad nie.

Ek kyk na haar en besluit wat ek vir haar probeer se. Ek wil he dat sy moet weet wat sy nooit uit boeke of by die voorgeboortelike klas sal leer nie. Ek wil vir haar se dat die fisiese wonde van kindergeboorte heel sal word. Maar om n ma te word gaan haar laat met emosionele wonde so rou dat dit haar vir die res van haar lewe kwesbaar gaan laat.
Ek wil haar waarsku dat sy nooit weer n koerant gaan lees sonder om haarself af te vra: 'Wat as dit MY kind was?' Ek wil haar se dat elke vliegramp, elke huis wat brand vir ewig by haar gaan spook. Dat wanneer sy fotos van ondervoede
kinders sien, sy altyd sal wonder of daar iets wreder kan wees as om jou kind sò te moet sien sterf nie.

Ek kyk na haar pragtige versorgde naels, haar stylvolle en modieuse klere om haar perfekte figuur. En ek dink: ongeag hoé gesofistikeerd sy is, om ma te word gaan haar reduseer tot die vlak van n ma-beer wat haar kleintjie beskerm. Dat n dringende roep: 'Ma!', haar haar beste kristalglase sal laat neergooi sonder n oomblik se aarsel.

Ek voel ek moet haar waarsku dat ongeag die jare in haar loopbaan bele, sy ontspoor gaan word deur die ma-wees proses. Ten spyte van goeie kindersorg, sal sy eendag in haar klaskamer sit, of in n personeelvergadering, en dink aan haar baba se soete geur. Sy sal elke ons dissipline moet gebruik om te keer dat sy haar daar en dan huis toe haas net om seker te maak haar baba is wel.

Hoe goeie onderwyseres sy ookal mag wees, sy sal haarself altyd in twyfel trek in haar rol as ma. Terwyl ek na my pragtige dogter kyk, wil ek haar verseker dat sy met tyd die ekstra kilogramme van swangerskap sal verloor, maar dat sy nooit weer dieselfde oor haarself sal voel nie. Dat haar lewe, ongeag hoe belangrik dit nou blyk te wees, van minder waarde sal wees wanneer sy eers ma is. Dat sy dit alles in n oomblik sal opgee om haar telgie se onthalwe. Maar dat sy ook sal begin hoop op meer jare-nie om haar eie drome te bewaarheid nie, maar om haar kind te mag sien sy/haar drome bereik.

Ek wil he sy moet weet dat die keisersnee letsel of rekmerkies medaljes van eer sal word. My dogter, jou verhouding met jou man sal verander. Nie op die manier wat jy nou dink nie. Ek wens jy kan weet hoeveel meer lief jy vir n man raak wat sy baba in sy groot hande hou en koergeluidjies vir die kleinding maak! Ek dink jy behoort te weet dat jy van vooraf lief vir hom gaan word om redes wat niks met romanse te doen het nie.

Jy gaan n band voel met ander vroue deur die geskiedenis wat oorloé probeer stop het en betoog het teen dronk bestuurders. Ek hoop jy sal eendag kan verstaan waarom ek so rasioneel van geaardheid was, maar radikaal irrasioneel was waar dit my kinders se behoeftes geraak het.
Ek wil met jou deel die absolute uitbundigheid om te sien hoe jou kind leer om fiets te ry. Ek wil in my hande vir jou die uit-die-maag laggie van n kleuter vasvang en in jou skoot neerle. Die genot om te sien hoe jou baba die sagte pels van n kat of hond vir die eerste keer voel.

My dogter se bevraagtekenende blik ruk my tot die besef dat ek trane in my oe het. 'Jy sal dit nooit berou nie,' se ek uiteindelik.

Ek reik oor die tafel en druk my kind se hand. Ek stuur n stil gebedjie na Bo. Vir haar. En vir my. En vir al die sterflike, feilbare ma's wat struikel en val en hul weg vind deur hierdie wonderlike roeping van ma-wees.