die oggend behoort aan

ek gaan shopping doen

en dalk vanmiddag wonder oor die dag

net wonder

Dít is nou 'n goeie vraag.

kan ek net skryf wat ek dink, of dalk weet.

Met die oggend wat soos 'n seatbelt om my sit het ek die dvd gaan afgee.

'n Bus vra "Please, let me in." Fishing tackle winkel, twee studente op die sypaadjie en al die werktoeverkeer om my.

Verandering is nóg feeks nóg vriendelikheid. En dis soms nodiger as ontbyt.

Dis deel van die seinde en dis regtig, soos nou en hier.

En dit lê in my hande, maar ek voel dit nie.

Die besondere geroesemoes van vurke, stemme en stadsxhosa.

Ek soen haar.

Ek wonder oor vanmiddag.

Americano slagspreuke.

Ek kyk na haar.

die realiteit van wag.

En dat dit in elke dag of tydperk ingevleg is.

Ongevraagd.

Onvermydelik.

As ek sou wou kon ek die reën gehoor het.

As ek môre opstaan en die oggend is stilnat en vlymkoud, sal ek weet dat die reën my ore gesystap het.

In die mis van die oggend is daar hoop, al skyn my brights daarteen vas.

Daar is iets koud en groen en mooi wat reeds gister in hierdie dag ingeskryf is.

maar seker, word ek wakker. Onbeplan, want dis deel van die roetine. Tee is maar net nie koffie nie.

Dit is eerder die sinnelose geraas om ons. Die afwesigheid van pause en stop, die ooraanwesigheid van play.
Dit alles. Clutter. En die volgende dag?

Leë groen bottels, stukkend soos die dag.

Winterreën en koue.

Die deure is toe. En of al die naggeluide ook gaan slaap het, weet ek nie.

Sy versadig my stilte, al is sy geafstand.

Ek het eintlik geen idee waarom ek hierdie stuk skryf nie.

Ek wonder of 'n skrywer/enige kunstenaar net met of direk as gevolg van inspirasie kan werk?

Die tyd net voordat jy begin werk op 'n Maandag staan as die "voorweek" bekend.

Baie oomblikke vorm deel van 'n ewigheid.

Die hier en die nou van elke leeftyd is aan mekaar verbind. Daardie dag was doodgewoon, nes die res.

Of dalk was dit nie.